-O co chodzi Lena?-pyta mnie przestraszony zaistniałą sytuacją Nick. Jest taki uroczy. Miałam kiedyś drugiego brata. Zacka. To znaczy, on nadal żyje, ale wyjechał razem z tatą. Może on też chce, żebym przyjechała?

-O nic. Po prostu pokłóciłam się z mamą. Chcesz płatki?-odpowiadam i próbuję odwrócić jego uwagę- Jak zjesz włączę ci bajkę. Nie musisz iść do szkoły.

   Mały zsuwa się z krzesła, podchodzi do mnie i wtula się w mój brzuch. Całuję go w czoło i mierzwię mu włosy. Odwracam się i otwieram szafkę. Wyciągam płatki czekoladowe, a z lodówki biorę mleko. Zanoszę porcję do salonu, stawiam na stoliczku do kawy i włączam Nickowi "Króla Lwa". 

   Wchodzę do gabinetu mamy i wysuwam jedyną szufladę w jej biurku. Chwilę w niej grzebię, aż znajduję gruby plik kopert. Są zamknięte. Na szczęście. Gdyby je przeczytała, nigdy bym jej nie wybaczyła. Idę do mojego pokoju i rzucam się na łóżko. Kiedy byłam młodsza, lubiłam gasić wszystkie światła, wchodzić pod kołdrę i w tajemnicy czytać pamiętnik mojej cioci. Zmarła kiedy miałam 9 lat, ale zawsze była mi bliższa niż mama. Była siostrą taty. 
   Tym razem, zamiast pamiętnika, miałam okazję przeczytać, to co mój ojciec chciał mi przekazać przez te kilka lat. Mam nadzieję, że wszystko z nim dobrze. Otwieram kopertę z najbliższą datą- 28 czerwca 2014 roku. Przyszła dwa tygodnie temu.  
" Kochana Leno,
   Nie mam od Ciebie żadnych wieści. Jest mi przykro, ale rozumiem. Dzisiaj koniec roku szkolnego. Jestem pewien, że masz świadectwo z paskiem. Zawsze byłaś taka mądra i błyskotliwa. 
   Bardzo chciałbym być z Tobą w tym dniu, w każdym innym też. Niestety nie mogę. Twoja matka nie rozumie tego co bez was przeżywam, ale nie może mi zabronić widywania się z Tobą i Nickodemem. Z tego powodu, chciałbym żebyś przyjechała do Sydney. Sama, bez brata. Wiem, że może Ci się to wydawać złe, ale lepiej żeby on mnie nie znał. Nie musisz tego rozumieć, po prostu mi zaufaj. Przyjedź, nawet jeżeli to zrani Twoich bliskich. Potrzebujmy Cię- i ja i Sean
   Pamiętaj, że bardzo Cię kocham. Nieważne co postanowisz, zawsze będziesz moją córeczką, a ja będę Twoim tatusiem. 
                                           Tęsknię za Tobą
                                               Tata."

Obrót.

   Szpital odkąd pamiętam jest moim drugim domem. Nie jestem chora, po prostu często przytrafiają mi się wypadki. Oprócz tego moja mama jest chirurgiem, a jako najstarsza córka jestem zobowiązana do pomocy. Tata odszedł od naszej rodziny, kiedy miałam 12 lat. Nie mam z nim kontaktu, od kiedy wyjechał do Australii. 

   Często zastanawiam się, jak to jest- zostawić wszystko i zacząć nowy rozdział. On tak zrobił. Był moim tatusiem, a teraz nie wiem czy jeszcze żyje. Taka sytuacja może wydawać się smutna, ale taka nie jest. Owszem, zapamiętałam go, dobrze o nim myślę, tylko nie rozumiem. Zawsze wydawał mi się taki dobry. Po prostu jego...no nie wiem, aura? Przy nim nie umiałam się złościć. Zawsze bawił się ze mną we fryzjera, potrafił zrobić mi mnóstwo złotych warkoczyków. Większość czasu spędzałam z nim, mamie nigdy to nie przeszkadzało. Ona też nie potrafiła się na niego złościć. Teraz jest inaczej.

-Ile razy mam cię wołać?!-wrzeszczy z kuchni-Obiad! Lena, słyszysz mnie?

-Idę-mówię i zdaję sobie sprawę, że znowu to zrobiłam. Opadam na łóżko i próbuję zebrać myśli. Kiedy wspominam tatę, zawsze coś się ze mną dzieje. Kiedyś zaczęłam krwawić z nosa, nie będąc tego świadoma. Dopiero kiedy uderzyłam głową o podłogę się otrząsnęłam. Tym razem na szczęście nic mi się nie stało. Wstaję z łóżka, przerzucam włosy na ramie i schodzę do kuchni. jeszcze moment i mama wystraszy naszego wilczura...

-Nareszcie-mruczy pod nosem mama-Usiądź obok Nicka.

  Oczami wyobraźni widzę jak będzie wyglądać dzisiejszy dzień. Mama stara się o awans, więc jest bardzo zdenerwowana. Ja będę musiała zająć się Nickiem. 

-Co jest na śniadanie?-pytam, żeby załagodzić napięcie w pokoju. 

-Płatki z mlekiem!-piszczy Nick, a ja już widzę jak mamie napina się twarz- Plose!

-Dzisiaj naleśniki z syropem klonowym. Nie marudź!-mówi ostro do małego, a jego twarz wykrzywia grymas.

-Mogę dla niego zrobić, mamo dostaniesz tą posadę-mówię i podchodzę do niej, żeby ją przytulić-Nie martw się.

-Jesteś taka jak twój ojciec-mówi melancholijnie-Może powinnaś spędzić z nim trochę więcej czasu...

-Co masz na myśli?-pytam z nadzieją w głosie. Czuję, że odrywam się od podłogi, więc szybko udaję, że po prostu podskoczyłam-Wiesz co się z nim dzieje?

-Ja...to znaczy...-zacina się speszona-nie...to znaczy.. nie mogę cię oddać...

-Mamo-mówię twardo i zaczynam się denerwować-Wiesz co się z nim dzieje, czy nie?

-Wiem.

   Osuwam się na ziemię. Całe cztery lata myślałam, że już nigdy go nie spotkam. Wiedziałam tylko, że nie chce mieć z nami kontaktu...a może chce? 

-Co o nim wiesz?-pytam cicho i chłodno. Nie wiem co mam o niej teraz myśleć.

-Jest w Sydney. Wysyłał do ciebie listy. Chce żebyś przyjechała. Nie mogę ci więcej powiedzieć. Wychodzę, zostań dzisiaj w domu z Nickiem. W szufladzie w biurku są listy. Wybacz mi-głos jej się łamie, a oczy ma pełne łez, ale szybko je wyciera. Odwraca się, bierze torebkę i wychodzi. A mój świat obraca się o 360 stopni. W ten jeden zwykły dzień, taki jak inne. Jednak teraz inny niż wszystkie.